آلبوم درناگهان

بخت سپیدی بودم و دنیا سیاهم کرد
چون باد سرکش بودم اما سربراهم کرد
گرچه پس از تو هیچ لبخندی حقیقت نیست
اما برای خنده‌ی تو صبر خواهم کرد

در این مه
این مه آرام و سرگردان
که فصل ریزش گل‌های باران است
تو را می‌جویم و پیدا نخواهم کرد

گریبان تو در باران چه یأسی داشت
که من پنداشتم مردن چه آسان است
و‌ تنهایی من چتری نخواهد یافت
و تا جایی که خواهم رفت بی تو
غم فراوان است
باران است

گذشتم از میان باد و باران‌ها
نبودی تو
دلم از پلکانی سرد بالا رفت
ندیدی تو
که من آغاز را گفتم که پایان است
میان پیچک و اندوه باران است

(رضا عابدین زاده)